Kiwiblog

Mijn studie gaat snel, ik ben alweer bezig met mijn afstudeerproject! Ik ben dan nog maar negentien, maar hopelijk mag ik over iets meer dan twee maanden wel zeggen dat ik een Bachelor of Science ben! Daarvoor moet ik nog wel mijn bacheloronderzoek afronden, dat is nog een aardige uitdaging…

Ik doe momenteel onderzoek naar de effectiviteit van verschillende soorten complimenten en toenaderingen van ouders richting kinderen die soms wat lastig gedrag vertonen. Hiervoor ga ik langs bij gezinnen met kinderen van 4 tot en met 8 jaar oud, om daar wat spelletjes en taakjes te doen. Ouders krijgen dan een advies hoe ze om kunnen gaan met het goede gedrag van hun kind, om zo goed gedrag te stimuleren.

Het is best leuk en interessant, in ieder geval wel belangrijk onderzoek. Het nadeel is alleen dat scholen en ouders nog weinig gehoor hebben gegeven aan onze grote vraag naar deelnemers. Inmiddels hebben we al ruim 90 scholen gebeld, maar dat heeft nog nauwelijks wat opgeleverd. Zelfs het aanbieden van een professionele voetbal clinic voor alle kinderen die deelnemen heet niet echt geholpen. Frustrerend en tijdrovend werk… Dus toen dacht ik dat ik hier ook nog wel een oproepje kon plaatsen.

Dus heb jij (contacten met gezinnen met) een kind dat soms lastig gedrag vertoont en tussen 4 en 8 jaar oud is? Hij/zij mag dus meedoen met de voetbal clinic met professionele voetballers en de ouders krijgen advies over hoe ze hun kinderen effectief positief kunnen benaderen. Neem contact met mij op!

Ik zat daarnet eens te denken over wat ik na mijn studie wil gaan doen. Over iets meer dan een jaar hoop ik wel klaar te zijn met mijn master Kinder- & Jeugdpsychologie. En wat moet je dan als 20-jarig meisje in de boze grote mensenwereld? Dat gaat sowieso wel lastig worden, maar ik heb echt een mooi idee van een baan die ik zou willen! Ik denk alleen niet dat het bestaat, dat is weer jammer…

Ik zou echt graag leerstrategie begeleider/ondersteuner willen worden! Kinderen leren leren, dat is echt mijn passie. Dus dan zou je kinderen niet de inhoudelijke stof leren, maar ze leren hoe zij de stof zelf kunnen snappen. ‘Ga er maar vanuit dat ik het antwoord op de vraag niet weet, maar wel hoe jij erachter moet komen.’, dat lijkt me heerlijk om tegen leerlingen te kunnen zeggen.

Heel waardevol ook, omdat ik denk dat in het onderwijs er niet veel mensen zijn die echt verstand hebben van alle verschillende manieren om te leren. Ik opzich wel denk ik, daar heb ik al begeleiding in gegeven en ik ben van plan om me er nog meer in te verdiepen. Jammer dat ook binnen mijn studie daar weinig aandacht voor is…

Leren weer leuk maken, minder een ‘moeten’ en meer een ‘willen’. Naar mijn idee moet onderwijs een bron van trots zijn voor kinderen, niet een middel om ze in hun eigenwaarde naar beneden te brengen. Ik hoop dat ik zo’n soort baan kan vinden over iets meer dan een jaar!

Ik heb alle ideeën, kan veel zelf en zie mogelijkheden binnen de universiteit die er gewoon zijn, waarom mag ik dan niet doen wat ik wil?! Ik snap het echt niet, door rare regelgeving ofzo word ik zo tegengehouden in mijn interesses, het is echt gestoord! Oké, stukje terug en wat er is gebeurd:

Ik heb via internet een vrouw aan de Universiteit Utrecht gevonden die onderzoek doet naar hoogbegaafde kinderen in het onderwijs. Helemaal mijn ding, daar wil ik graag mijn bachelor- en masteronderzoek naar doen. Het is belangrijk, relevant onderzoek en ik heb ook al helemaal bedacht wat ik met dit onderwerp zou willen doen (al vind ik bijna alles met dit leuk).

Dus ik haar een enthousiast mail sturen met de vraag of ik aan haar onderzoek mee mag helpen als onderdeel van mijn bachelorthesis. Krijg ik een mailtje terug dat dit alleen mag voor studenten Pedagogische Wetenschappen! Hetzelfde ging het met mijn masterstage rondvraag en met mijn idee voor een ander onderzoek… Zo belachelijk!

Ik volg allemaal vakken van Pedagogische Wetenschappen en heb volgens mij net zoveel kennis als zij op het gebied van onderwijs, op het gebied van hoogbegaafdheid zelfs meer waarschijnlijk. Ik snap niet waarom ik telkens zo word tegengehouden in mijn interesse, ongelofelijke enthousiasme en dus ook in mijn studie. Wat ik nu heb gehoord over mijn bacheloronderzoek zal het een saai onderwerp worden waarin ik nauwelijks keuze en vrijheid heb, waarom is dat nodig?!

Good job… Afstompen van de mensen die wel weten wat ze willen gaat goed zeg…

Ik keek net een documentaire die heel veel indruk op mij heeft gemaakt. Dat zeg ik wel vaker, het is niet zo dat ik snel onder de indruk ben. Het is wel zo dat dingen mij echt kunnen raken, zeker als ze gaan over onderwerpen waar ik veel mee bezig ben. Dit is zo’n ding, het is een korte inleiding in filosofie in het basisonderwijs. Klik hier om die documentaire van 23 minuten te zien, het is echt een aanrader!

Er wordt gesproken over de natuurlijke gave van kinderen om te filosoferen, dat deze door het huidige onderwijssysteem wordt ingeperkt en uiteindelijk er niets meer van over is. Nadenken over existentiële en morele vraagstukken, hoe gaat dat bij kinderen? Het is leuk om te zien hoe ze het doen, maar ik denk wel dat er zeker begeleiding bij nodig is.

Motiveer je antwoord, accepteer het woord van de ander en luister goed naar elkaar, ik denk dat dat heel belangrijk is hierbij. Zo kun je een gezamenlijk denkproces opzetten waarin kinderen geleerd wordt om dit soort dingen te doen, maar ook om assertief te zijn en te zien dat anderen ook een gefundeerde andere mening kunnen hebben. Ik denk dat jouw eigen mening hierdoor veranderen een mogelijk bijeffect is hiervan, maar zeker niet noodzakelijk.

Ik heb zo mijn bedenkingen bij het vermogen van kinderen om dit echt te kunnen. In mijn studie heb ik geleerd dat veel kinderen nog niet zo goed abstract kunnen denken, hoe kunnen ze dan nadenken over zulke onderwerpen? En daarbij, het zijn kinderen! Horen die wel over dit soort dingen na te denken? Is dit niet een elitaire vorm van onderwijs?

Dat zijn dus vragen die je je zou kunnen stellen. Bij het zien van deze documentaire bleef ik met die vragen zitten. Ik zou zelf ook geen depressie bij een kind op willen wekken door hem met de zin van het leven te belasten… Maar ik denk juist dat de dialoog hierin aangaan heel belangrijk is. Juist die open, vrijblijvende dialoog is wel waardevol in zoveel opzichten die veel verder gaan dan de kennis uit het huidige onderwijs, naar mijn mening.

Wat vinden jullie?