Een vriendin van mij zei laatst dat ze mijn kijk op de wereld zo bijzonder vindt. Toen pas ging ik erover denken hoe anderen naar de wereld kijken, hoe mijn manier van denken bijzonder is. Ik kan er gewoon niet bij dat mijn manier van denken zo apart is, omdat ik het heel normaal en logisch is. Vandaag hadden we het er weer over, een groot deel van mijn kijk op de wereld komt voort uit het feit dat ik weinig dingen voor andere mensen invul.
Door mijn autisme kom ik er niet zo snel achter wat de beleefwereld van andere mensen is. Schema’s hebben die je verwachtingen sturen is heel normaal, heel handig vaak ook. Maar als je die schema’s minder hebt, dan vul je minder voor andere mensen in. Ik zie mensen niet aan de hand van alle sociale dingen die ik van anderen heb geleerd, ik zie ze vrijwel alleen als een individu. Dat zorgt ervoor dat dingen soms aardig onvoorspelbaar en verwarrend voor me zijn, maar ook dat ik echt naar iemand luister en geen assumpties maak die niet uitgesproken zijn.
En ik denk dat dat mij vaak een prettig persoon maakt. Ik vind het heel normaal, heel handig juist soms. Ik vind dat veel mensen soms wat minder voor andere mensen mogen invullen en meer moeten luisteren naar het individu. Anderen zijn volgens mij niet altijd zo logisch als je denkt. Als anderen nou eens wat autistischer zouden zijn, dan is de wereld misschien wel een klein stukje beter soms.
