Kiwiblog

Laura schreef laatst een leuk stukje over alleen thuis zijn. Hierin schreef ze de genoegen ervan: veel eten, tegen jezelf praten, dansen door de kamer, verkleedpartijtjes met jezelf. Heel herkenbaar allemaal, super grappig. Haar berichtje speelde nog even in mijn hoofd daarnet, toen begon ik me af te vragen waarom (haha, ja hoor weer die vraag!) je zo los gaat als je alleen thuis bent.

Zodra je je bekeken voelt gedraag je je anders, het lijkt zo logisch. Maar als de dingen die Laura beschreef voor zoveel mensen herkenbaar zijn, dan betekent dat toch dat zoveel mensen dit ook doen? Als alleen thuis zijn betekent dat je echt jezelf kunt zijn en je kunt uitleven. Even spreekwoordelijk en letterlijk je buik niet meer inhouden. Als iedereen dat doet, waarom durven we dat dan niet in het openbaar?

Er is een verschil in je ‘private self’ en je ‘public self’. Dat merk je hieraan, omdat jouw idee van wie je bent in je eentje en wanneer je in gezelschap bent wel verschilt. Betekent dat dan dat je niet jezelf bent als je in het openbaar bent? Dat denk ik niet, omdat de public self net zo goed bij jou hoort en een deel van je zelf-concept is als je private self. Dus het is meestal niet dat je een toneelstukje speelt, maar dat je een andere kant van jezelf laat zien.

Ik denk dat dit ook wel een functie heeft, dat je dit niet alleen maar voor je sociale status doet. Als iedereen zo hedonistisch was als de home alone versie van zichzelf, wat zou er dan gebeuren? Dan zouden de teennagels door de hele trein liggen, het waarschijnlijk daar ook niet zo fris ruiken en mensen vast wel wat dikker zijn. Omdat het dan normaler is dan zou het minder opvallen, maar het lijkt me nog steeds niet zo goed voor je gezondheid of gemoedsrust…

Dus buiken weer inhouden, maar wel met een functie! (Zo heb ik toch weer een beetje een antwoord op de waarom-vraag!)

Waarom? Dat is een vraag waarmee mijn moeder spot dat het een vraag voor peuters is. Het is toch op mijn negentiende nog steeds een vraag die ik vaak stel. En hopelijk ben ik niet echt een peuter meer… Willen snappen hoe de wereld werkt is toch niet alleen maar iets van kleine kinderen? Zeker niet als er best vaak dingen gebeuren die compleet onlogisch voor je zijn.

Misschien is het ook een enge vraag, omdat hij soms niet te beantwoorden is. Of je moet toegeven dat sommige dingen gewoon niet logisch zijn, maar alsnog wel gebeuren. Waarom blijven sommige mensen bij elkaar? Waarom doe je dingen waar je ongelukkig van wordt? Waarom neem je genoegen met je huidige situatie?

Voor mij zou de wereld zoveel makkelijker en duidelijker zijn als iedereen altijd antwoord kon geven op mijn waarom vragen. Maar zo makkelijk is het niet. Ik denk wel dat er altijd een antwoord is, maar dat sommige van die antwoorden heel confronterend of diepzinnig zijn. Dat het bijna niet te begrijpen is, ookal heb je wel een antwoord. Dus antwoorden alleen lossen niks op, echt begrip wel.

En echt begrip krijg je niet zo snel. Dus dan heb je altijd nog het grote-mensen-alternatief om de vraag te ontwijken met een tegen-vraag: Waarom zijn de bananen krom? (Daar is trouwens wel een antwoord op, maar ach…)

Deze column zag ik laatst bij het programma ‘Altijd Wat’, ik zapte er toevallig langs. Het trok duidelijk mijn interesse, sindsdien ben ik er wel wat meer mee bezig. Dus laat ik het ook eens met jullie delen!

Je mag tegenwoordig niet geen mening meer hebben. Simpelweg zeggen ‘ik weet het niet!’ lijkt nog erger dan liegen of uit je nek lullen. Door de enorme stroom van informatie in de media worden dan ook juist de missers onsterfelijk gemaakt, wat jammer is. Dat is een beetje de hoofdgedachte van deze column, maar hij is vooral ook interessant om eventjes te kijken!

Wat mij vooral bij bleef was de gedachte dat je niet mag toegeven dat je iets niet weet. Dat dat erger zou zijn dan onjuistheden zeggen, daar ben ik het compleet niet mee eens! Wat zou de wereld vervelend zijn met allemaal van dat soort mensen… Dan is het toch onoverzichtelijk en onbetrouwbaar? Als ik het zo lees dan is dat wel hoe de media wereld is…

Toegeven dat je iets niet weet kan zeker ervoor zorgen dat je nieuwe dingen leert. Wat is daar mis mee? Mensen zijn denk ik bang om voor gek te staan, maar dat is bij mij meestal niet de ervaringen. Je begint toch met iets dat je niet weet, voordat je iets wel weet?

Nouja, in ieder geval wel interessant om over na te denken…

Nu ik samenwoon is natuurlijk mijn hele inrichting zoals ik die kende anders. Het is heerlijk om meer dan 1 kamen te hebben! Het rare is wel dat de grote spiegel nu alleen maar in de slaapkamer zit, weggestopt in de kledingkast. Ik word me er dan opeens van bewust hoeveel ik eigenlijk in de spiegel keek eerst!

Het gevolg is wel dat ik minder ermee bezig ben of ik dik ben of niet, maar ik mis het toch wel. Lekker theatraal doen, mijn kleding bewonderen. Dat is toch minder leuk zonder spiegel. Ik betrapte mezelf er daarnet op dat ik aan het playbacken was in de weerspiegeling van mijn uitgeschakelde laptop…

Daarom dus dit berichtje, het lijkt wel een beetje erg met me gesteld… Waarom is het zo leuk om naar jezelf te kijken? Voor mij is het een soort filmpje van mezelf dat ik nooit meer kan terugkijken. Het beeld dat je van jezelf hebt is altijd subjectief (klik hier voor een eerder bericht daarover). Ik denk dat ik dat er ook best ook aan vind. Waarschijnlijk is mijn subjectieve beeld van mezelf wel mooier dan de werkelijkheid, dan wil ik daar lekker van kunnen genieten.

Niet dat ik aan het kwijlen ben bij het beeld van mezelf hoor… Het is gewoon even een momentje met mezelf waar niemand anders een mening over heeft. En dat is toch geen overbodige luxe waar je best lekker lol mee mag hebben