Kiwiblog

Toen ik daarnet mijn tanden stond te poetsen bedacht ik me iets raars: Waarom blijven die groene streepjes in mijn tandpasta altijd zo mooi een streepje en op de goede plek enzo? Het blijft voor mij nog steeds een mysterie… En aangezien ik vrij lang mijn tanden poets en ik vrij snel denk, ben ik op een aantal dingen gekomen. Bijvoorbeeld dat onze consumptiemaatschappij véél te divers is.

Tegenwoordig heb je minstens 20 soorten shampoo, tandpasta, tandenborstels, mascara en zelfs heel veel soorten lippenbalsem! (Geloof me, er zijn aardig wat mensen die Labello’s sparen…) Ze hebben toch allemaal hetzelfde doel? En ze zeggen van niet, maar ook nagenoeg hetzelfde effect.  Waarom maken ze niet gewoon één soort super shampoo, één soort super tandpasta enzovoorts… Oke, dat is dus de economie. Maar mensen gaan echt niet veel meer shampoo kopen als ze uit meer kunnen kiezen. Al die soorten zijn gewoon hebberigheid. En als je uit drie shampoos kon kiezen was het toch veel makkelijker? Flikker gewoon alle goede stoffen in één fles in plaats van in 40 en dan heb je toch veel betere shampoo?

Kijk, van eten kan ik het begrijpen, want smaken verschillen. Behalve baby- en dierenvoedsel. Kom op, runder stroganoff voor baby’s? En fijn gesneden, gerookte, zorgvuldig geselecteerde zalm voor een kat? Ik snap dat smaken verschillen, maar een baby eet net zo goed eten dat op kots lijkt als dat het duur chic voedsel eet hoor! En een kat kotst zijn brokjes ook niet uit omdat het niet per se zalm uit Canada is…

Oftewel, onze consumptie maatschappij is op hol geslagen. Tegenwoordig kun je al minimaal een kwartier erover doen om de juiste gel te vinden, maar eigenlijk is er vrij weinig verschil tussen alle producten, behalve de reclame en de verpakking. Want elk bedrijf wil jou laten geloven dat dit product toch echt wel heel anders en beter is dan de andere producten! Achja, je moet het er maar voor over hebben…

http://www.youtube.com/watch?v=i1fQ1P4Mwlc&feature=related (Live versie)

http://www.youtube.com/watch?v=qHBVnMf2t7w&feature=related

Ook weer iets dat ik via Bas heb gekregen, erg vet. Echt hilarisch wat je met 4 akkoorden wel niet kunt doen. In de Live versie leggen ze eerst even uit wat de aanleiding was voor deze compositie. Ze maken hier namelijk een statement dat je vrijwel geljik een pophit hebt als je alleen dé vier akkorden gebruikt. Deze vier (piano) akkoorden zijn A, E, B en #C, voor wie het iets zegt.

Met die akkoorden maken ze dus een compositie van ongeveer 5 minuten met allemaal bekende liedjes erin, om te laten zien hoe simpel die eigenlijk zijn opgebouwd. Ze hebben ook één stukje van een eigen nummer erin zitten, Birdplane. Je merkt wel wanneer dat komt, want dan klappen er heel veel mensen, beetje aan het einde.

Oftewel, heel gaaf! Een echte aanrader! Ik probeer de MP3 al een tijdje te vinden voor op mijn iPod, maar tot nu toe nog niet gevonden… Dus als iemand hem heeft, ik wil ook wel!

http://www.isobelvarley.com/

Deze vrouw is opmerkelijk! Het is de recordhoudster van de meest getatoëerde oudere vrouw! En inderdaad, ze is oud en getatoëerd… Opzich vind ik het wel gaaf, maar die van haar zijn echt duidelijk te veel en vrij lelijk. Ik waarschuw wel even voor wat schokkende foto’s op die site. Er staan namelijk foto’s op van haar getatoëerde anus en vagina.

Ik was er nog niet eens opgekomen dat dat uberhaupt kon, laat staat het meerdere keren helemaal vol laten tatoeëren. En het lijkt me pijnlijk! Ik heb zelf een kleine tattoo op mijn pols, en die vond ik al niet echt een pretje om te laten zetten. Maar bij die vrouw is bijna geen normale huid meer te zien, buiten haar gezicht.

En ik vind haar tattoos niet eens mooi, allemaal penissen enzo, waarom wil je dat op je lichaam hebben? Van eentje zou ik al spijt hebben, laat staan meer dan een dozijn op ware grootte. En nog elke maand laat ze er dingen bij zetten, of over andere dingen heen. Dan moet je echt verslaafd zijn aan het gevoel, wat ik me ook moeilijk kan voorstellen. Ik wilde daar zo snel mogelijk weg zodra ik die naald voelde! Maarja, ieder zo zijn eigen lolletje…

Vorig jaar waren het nog de ophok-uren waar leerlingen door het hele land tegen streden. Ook hoor je steeds vaker in het nieuws dat er weer ergens een kind jarenlang is opgesloten in een of andere kelder. Zo hoorde ik 5 maart weer een verhaal over een jongetje in Frankrijk dat vanaf zijn geboorte tot zijn zevende levensjaar was opgesloten in een kamer waar alleen een volgeplast matras en een versleten knuffel lag (http://www.rtl.nl/components/actueel/rtlnieuws/miMedia/2009/week10/do_1930_frankrijk.avi_plain.xml).

Oke, ik weet dat de ‘jeugd van tegenwoordig’ onstuimiger is dan ooit tevoren. De gemiddelde leeftijd waarop jongeren seks hebben is 15,1 jaar en maarliefst 42% doet het onveilig. Ook rookt een kwart van de brugklassers regelmatig en worden er regelmatig kinderen van slechts 12 en 13 jaar met alcoholvergiftiging opgenomen in het ziekenhuis. Al die slechte invloeden, waar houd het op? Oftewel, ophokken die kinderen!

Het scheelt opzich wel veel. Een kind dat nooit in aanraking komt met de buitenwereld ziet geen reclames, voelt geen groepsdruk en weet waarschijnlijk niet eens van het bestaan van drugs en drank af. Dus preventief alle kinderen wegstoppen is de perfecte optie!

Nee natuurlijk niet! De psychische schade die isolatie veroorzaakt zijn rampzalig. Een kind dat zoiets meemaakt als het jongetje van 7 uit Frankrijk is voor zijn hele leven gestigmatiseerd. Denk aan zwaar autisme, bindingsangst, niet kunnen praten, lezen of schrijven en niet bekend zijn met emoties. En juist omdat het kinderen zijn die dit overkomt zijn de gevolgen heel moeilijk terug te draaien. De kans dat zo’n kind ooit weer normaal gaat functioneren is nihiel.

Dus laat die kinderen maar fladderen in onze gevaarlijke maatschappij! Want een keertje dronken worden is minder desastreus dan jaren opgesloten zitten met een kapotte knuffel.