Linda, een meisje van zomerkamp van vroeger. Ze schoot me opeens weer te binnen laatst, sindsdien vraag ik me af waarom ze stiekem zoveel invloed op me heeft gehad. Het alternatieve meisje met mooi haar en toffe kleding. Ik nam haar echt als een voorbeeld. Ze paste perfect in een groep oudere kampgangers, toch was ze alternatief. Ze was gewoon heel erg vriendelijk, vrolijk en knap.

Ze heeft echt een invloed gehad op hoe ik mij ging kleden vanaf mijn veertiende. Dat wist ze zelf niet hoor, waarschijnlijk ben ik maar een klein stofdeeltje in haar geheugen. Na kamp bleef ik wel met haar bezig en ik wilde echt zoals haar zijn. Haar bikini met schedels erop, haar oorpiercing, haar skateschoenen en haar haar staan me nog echt goed bij. Hoe goed een zwarte tanktop en wijde jeans haar stonden, dat weet ik ook nog wel.

Inmiddels weet ik ook wel dat ze niet mega bijzonder was. Het was (en waarschijnlijk is, al zou ik het niet weten) een enorm leuke meid en ze is nooit onvriendelijk tegen me geweest. Misschien bleef ik er daardoor wel een beetje in hangen, meer dan eigenlijk zou moeten. Ze was niet super knap, maar zeker ook niet lelijk. Andere jongens vonden haar wel aantrekkelijk en ze leek echt tevreden met zichzelf. Dat maakte haar wel een goed rolmodel. Bereikbaar, of toch niet?

Ik ben niet Linda, dat zal ik ook nooit worden. Het is misschien raar om zo’n normaal iemand als rolmodel te hebben. Zelfs dit is niet haalbaar. Is het dan heel veel beter dan een Britney Spears? Nouja, voor nu kan ik er wel op terugkijken dat ze toen voor mij een grote invloed had. Nu niet echt meer, ik was nauwelijks met haar bezig tot een paar dagen geleden. Ik keek net, inmiddels heb ik haar allang verwijderd van Facebook en zal ik haar niet zo snel terugvinden. Ik wil nu vooral mijn beste zelf zijn, ook als ik niet perfect of een Linda ben.