Al een tijdje schrijf ik wat minder, erg jammer. Ook mijn dagboek lijdt, erg jammer. Hoe komt het dat ik minder schrijf? Ik gooide het er zelf op dat ik veel bezig was met de aankomende verhuizing en mijn studie. Daarnet kreeg ik een idee dat het misschien maar een deel van de waarheid is. Vooralsnog heb ik meestal aardig actief geschreven, ook als ik het druk had.
Ik ben me er al een tijdje van bewust hoe leuk het is om je eigen leven als speciaal te zien. Zonder arrogantie, maar gewoon inzien dat de dingen die hier en nu gebeuren erg gaaf kunnen zijn en dus het noemen waard zijn. Dat is denk ik een talent, zeker iets dat ook te leren is. En misschien heb ik dat talent wel, of heb ik dat geleerd. Dingen die ogenschijnlijk heel normaal zijn, maar juist daarom ook zo leuk om er aandacht aan te besteden.
Wat is er dan de laatste tijd gebeurd dat dat minder werd? Dat ik minder de drang kreeg om dingen op te schrijven, dat ik ze niet meer zag als speciaal. Is mijn leven dan echt minder interessant geworden? Ik denk het niet, ik denk juist dat het best interessant is. Ik ben normaal, zeker niet beter dan anderen. Ik denk dat mijn weblog leunde op mijn vermogen om toch wat ‘normale’ dingen op te schrijven en mijn eigen perspectief eraan te geven.
Door alle drukte ben ik vergeten om stil te staan bij het hier en nu. Ik ben vooral bezig met de verhuizing en mijn aankomende reis naar Tokio. Maar juist het proces ernaartoe is ook interessant. De dingen in mijn studie zijn interessant en gewoon mijn dagelijkse dingen zijn ook noemenswaardig. Dat mag ik best wel weer eens zien!

