Ik ga even mezelf van gisteren citeren, omdat er me nadat ik dat had geschreven iets opviel:

“Ik kijk er oprecht naar uit om nieuwe gordijnen uit te zoeken. Of eten te koken. Of op de bank hangen met een kop thee, terwijl mijn vriend in een andere stoel een boek aan het lezen is.” (klik hier voor dat bericht)

Ik moest weer denken aan een uitspraak die ik ooit ergens heb gehoord over consumeren. Het ging over de indoctrinatie van de hedendaagse consumptie maatschappij. Als je iets te vieren hebt, dan doe je dat door te consumeren (eten, drinken, slingers etc.). Als er iets erg gebeurt, verwerk je dat door te consumeren (ook eten, mogelijk drinken, alleen al tissues). Zo is vrijwel elke gelegenheid, elke emotie gebaseerd op consumptie.

Is het voor jou ook vaak moeilijk om echt iets leuks te gaan doen als je geen/weinig geld hebt? De brainstorm sessies hierover die ik met vrienden heb gehad waren lastig… Vrijwel alles dat je doet is het product van consumptie. Het feit dat winkelen een van de meest favoriete bezigheden is van veel vrouwen is voor mij nog steeds apart, ookal doe ik er zelf keihard aan mee. Gamen voor nerds, consumptie. Zelfs het feit dat ik dit schrijf is het gevolg van consumptie, omdat je iets nodig hebt om op te schrijven.

Ik wil geen indoctrinatie of complot theorieën in mensen hun hoofd plaatsen, maar het is wel iets om over na te denken. Consuminderen vind ik nog steeds een vreselijke term, maar ergens lijkt het wel logisch om eens na te denken over het leven zonder constant alles aan consumptie te koppelen. Toch?