Kiwiblog

Mijn vriend en ik zijn inmiddels er al over uit dat we ergens volgend jaar gaan samenwonen. Dat gegeven is super leuk natuurlijk! Totdat je gaat kijken of het internet naar woningen, daar word je niet vrolijk van… Het lage aanbod en de belachelijke regeltjes die ervoor zorgen dat je niet in een woning mag zijn echt vreselijk! En het lijkt alsof niemand je hier echt mee wilt helpen.

Je zou toch denken dat zij gewoon blij zijn met leuke mensen in hun woning die ook gewoon netjes betalen? Blijkbaar niet ofzo. Mijn vriend verdient niet bijster veel en ik ben een student zonder officieel inkomen, dus dat maakt het ook niet makkelijker.

Het grootste ding dat mij stoort is dat er een oerwoud is aan sites, met allemaal een verschillend aanbod. Waarom is er niet gewoon een centrale plek waar alles staat?! Volgens mij zijn er ook een hoop neppe sites, omdat ze je veel goede praatjes geven maar je uiteindelijk helemaal geen aanbod kan vinden als je goed zoekt. Ze benadrukken in de mail dat ze je alleen kunnen helpen als je een klantnummer hebt (en dus inschrijfgeld hebt betaald) en er zijn geen foto’s van de binnenkant van huizen.

Oftewel, je loopt constant met je neus tegen de muur aan en dat is heel frustrerend. Ik hoop dat we toch ergens binnenkort een woning kunnen vinden, het liefst met een beetje tijd om in te pakken ipv halsoverkop te moeten verhuizen… We zullen zien waar ik volgend jaar rond deze tijd aan het typen ben!

Ik heb alle ideeën, kan veel zelf en zie mogelijkheden binnen de universiteit die er gewoon zijn, waarom mag ik dan niet doen wat ik wil?! Ik snap het echt niet, door rare regelgeving ofzo word ik zo tegengehouden in mijn interesses, het is echt gestoord! Oké, stukje terug en wat er is gebeurd:

Ik heb via internet een vrouw aan de Universiteit Utrecht gevonden die onderzoek doet naar hoogbegaafde kinderen in het onderwijs. Helemaal mijn ding, daar wil ik graag mijn bachelor- en masteronderzoek naar doen. Het is belangrijk, relevant onderzoek en ik heb ook al helemaal bedacht wat ik met dit onderwerp zou willen doen (al vind ik bijna alles met dit leuk).

Dus ik haar een enthousiast mail sturen met de vraag of ik aan haar onderzoek mee mag helpen als onderdeel van mijn bachelorthesis. Krijg ik een mailtje terug dat dit alleen mag voor studenten Pedagogische Wetenschappen! Hetzelfde ging het met mijn masterstage rondvraag en met mijn idee voor een ander onderzoek… Zo belachelijk!

Ik volg allemaal vakken van Pedagogische Wetenschappen en heb volgens mij net zoveel kennis als zij op het gebied van onderwijs, op het gebied van hoogbegaafdheid zelfs meer waarschijnlijk. Ik snap niet waarom ik telkens zo word tegengehouden in mijn interesse, ongelofelijke enthousiasme en dus ook in mijn studie. Wat ik nu heb gehoord over mijn bacheloronderzoek zal het een saai onderwerp worden waarin ik nauwelijks keuze en vrijheid heb, waarom is dat nodig?!

Good job… Afstompen van de mensen die wel weten wat ze willen gaat goed zeg…

Druk druk druk, dus weinig tijd om te schrijven. Ik ben inmiddels dispuutsbestuurder van een dispuut op mijn studentenvereniging, super leuk! Maar fijn, waar ik over wilde schrijven: het meeliften op identiteit van anderen. Nu ik een relatie heb met een enorme nerd en ook een dispuutsbestuur doe met allemaal nerds erin, merk ik dat ik me daar ook meer ga affiliëren, terwijl ik daarvoor helemaal niet thuis was in de nerd cultuur.

Ik herken dit uit mijn eerdere relaties, dat ik heel erg ga overnemen wat de mensen om mij heen doen en leuk vinden. Dat ik het nu al van mezelf herken is een stap verder dan eerst, maar dan blijft er toch de vraag in hoeverre ik oprecht dingen leuk vind. Ik ben zo bang dat zodra een vriendschap of relatie wegvalt, ik dan weer merk dat ik zo ben mee gegaan met anderen. Dat wil ik gewoon niet.

Maar het is wel lastig om erachter te komen wat je dan vindt zonder anderen erbij, vind ik. Een deel van de lol is natuurlijk ook dat je het met anderen kunt delen, dat is heel normaal. Maarja, dat ik al niet compleet in de nerdcultuur thuis ben zegt al dat het niet 100% voor mij gemaakt is. Dat is ook helemaal niet erg, daar schreef ik laatst ook over (klik hier).

Ik wil misschien dan juist een wat stelligere eigen identiteit hebben en daarnaar mijn sociale leven aanpassen, niet andersom. Dan moet je wel echt voor jezelf gaan staan en dat is soms wel lastig. Je moet er dan maar vanuit gaan dat je nog genoeg leuke mensen overhoudt waar je het leuk mee kunt hebben ondanks de afwezigheid van veel gedeelde interesses.

Hmm, ingewikkeld… Maar het komt denk ik nog wel, dit is zeker niet iets dat in één dag klaar is.

Een vriend van mij noemde het gister al, ik heb er zelf ook wel eens over nagedacht: Ben je egocentrisch als je op social media wel post maar niet echt dingen van anderen bekijkt?

Ik merk echt een verschuiving in de manier waarop mensen met elkaar omgaan, dat is ook wel logisch. Inmiddels is het zoveel informatie die op je afgevuurd wordt, niet alleen door commerciële bedrijven maar zeker ook van al je contacten!

Ik snap nooit hoe veel van mijn vrienden het wel bij kunnen houden… Ze volgen zoveel series, webcomics en Reddit, dan houden ze ook nog bij wat iedereen zegt op Facebook en Twitter. Echt, voor mij lijkt het een hele dagtaak!

Naar mijn idee is het echt een beetje doorgeslagen, waarom zou je al die dingen volgen? Om sociaal mee te komen, dat wel, maar de stroom is zo groot dat ik het overzicht verlies in alle items die in 2 seconden weer vergeten zijn.

Kun je dan ook van mensen verwachten dat ze hieraan meedoen? Is het niet veel egocentrischer als je helemaal geen Facebook hebt? Naar mijn idee moet Facebook een soort extraatje zijn voor kleine, leuke dingen, maar in geen geval een semi-verplicht middel zijn voor communicatie.

Maarja, dat ben ik… Wat vind jij?