Ik zat daarnet in college voor Onderwijspsychologie, het boek is heel leuk maar de colleges vallen tegen. Buiten het feit dat ik veel van de stof die besproken word al ken, kan ik me erg ergeren aan de andere studenten daar. Er is een sterk merkbare discrepantie tussen het HBO en universitair onderwijs, maar alle pre-master studenten (aka 80% van de deelnemers aan dit vak) zijn dat nog niet gewend en dat zorgt voor soorten college waar ik me niet prettig bij voel.

Maar de 3 jongens die voor mij zaten konden me nog het meeste ergeren. Het waren overduidelijk stereotype corpsballen, USC’ers in Utrecht. Er kwam gewoon een lichte walging bij me op om de minachtig, arrogantie en demotivatie bij deze jongens te zien. Het ging niet eens zoveel over bier, hockey en vrouwen, maar ze wisten het duidelijk altijd beter dan de docent, die volgens hen duidelijk een loser was.

Vooral de minachting richting mensen die jou moeten opleiden, daar snap ik niks van. In principe heb je nog weinig bereikt in je leven, waar komt die minachting dan vandaan? Het is een soort sociaal klimaat waar ik mezelf echt niet in kan vinden. Naar mijn idee zorgt dat ervoor dat je jezelf bar weinig ontwikkelt, omdat je niks meer van andere mensen aanneemt. En dat lijkt me dus juist onhandig in een onderwijs setting…

Ook ligt het toch wel binnen de Nederlandse maatschappij dat nederigheid niet erg op prijs gesteld word, je laat dan over je heen lopen. Ik vind juist nederigheid iets heel erg moois, het laat respect zien richting andere mensen en zorgt er wél voor dat je wat leert. Natuurlijk met genoeg eigenwaarde behouden, maar er is niks mis met tegen mensen opkijken, jezelf nederig plaatsen aan mensen die meer weten dan jij.