Kiwiblog

• Dat is wel een nadeel van postcrossing.. Naar sommige landen duurt het echt heel lang voordat je kaart aankomt… Kut China en Rusland! #
• Ik heb echt zo'n zin om al te beginnen met mijn Notebook Project!! Moet me inhouden denk ik… #kiwiblog #
• Oke… Waarom krijg ik in een sidebar reclame over erectiestoornissen??! #
• My Top 3 #lastfm Artists: Racoon (47), The Pretty Reckless (26) & Sara Bareilles (12) #tweeklyfm http://t.co/SWrM6QT #

Zo man, wat heb ik weer even een inzicht dat ik wil delen! Het klinkt misschien allemaal super obvious enzo, maar voor mij is het dat heel lang niet geweest. Ik ben namelijk zo lang bezig geweest met ‘normaal’ zijn en bij de grote groep horen, dat ik vergat hoe leuk het is om uniek te zijn.

Bij Lowlands merkte ik het al, door alle mensen zie je het individu na een tijdje echt niet meer. Ik denk dat zoveel mensen altijd zo naar de wereld kijken, ik heb er dan 5 dagen een stinkende mensenmassa voor nodig. Dat is het dan maar waard, want ik heb zoveel meer rust in mijn hoofd nu. Gewoon inzien dat ik voor mensen die mij niet kennen binnen die massa val, dat is eigenlijk best fijn en veilig.

En voor mensen die mij wel kennen ben ik heel graag speciaal en uniek, maar wel mezelf. Ik zie steeds meer de waarde in van echt je eigen persoon zijn en je eigen dingen doen. Misschien hebben mensen dat wel gemerkt aan de laatste paar maanden aan blogposts. Juist de dingen die ik alleen doe maken mij wie ik ben. Het is leuk als mensen daar interesse in hebben, maar het gaat om wat ik er van vind om het waarde in mijn leven te geven.

Dan een beetje buiten de groep vallen en je eigen dingetjes doen is dan best leuk, het is uiteindelijk waardoor mensen meer van je gaan houden. Klein zijn, veel schrijven, harp spelen, psychologie nerd zijn, bloggen, mijn eigen lichaam, het is allemaal een deel van wie ik ben. Dit deel en andere delen zijn allemaal leuk om te gebruiken in de omgang, daar begin ik echt steeds meer van te genieten.

Dus ja, misschien lijkt het allemaal een beetje chaotisch en vaag. Maar ik ben er blij mee

Ik heb gisteren het goede notebook gevonden. Het is een afgeprijzde Moleskine look-a-like van de V&D voor 5 euro, A5 formaat. Iedereen, wees er dus snel bij! Mensen op de mailinglijst hebben hier al uitgebreider bericht over gekregen.

Let op! Ik heb meerdere berichten van onduidelijkheid gekregen. Het gaat hier om een-op-een en eenmalige uitwisseling van een notebook! Het is dus geen rondreizend notebook, omdat ik berichten heb gekregen dat dat snel zoek raakt. Je maakt dus in ongeveer 3 maanden (exacte datum komt nog) een heel notebook vol voor een toegewezen iemand, hij/zij maakt ook een eigen voor jou vol. Op een datum worden alle notebooks naar de toegewezen personen gestuurd en dan is het klaar.

Mochten er nog vragen zijn, dan hoor ik het graag! Mochten er nog mensen mee willen doen, mail naar notebookproject@kiwiblog.nl. Mochten er nog mensen massale (of minder massale, alles is welkom) publiciteit willen maken, heel graag en vooral doen!

Het zijn even barre dagen, omdat ik mijn vriendje 2,5 week vrijwel niet ga zien of spreken. Hij is het hoofd van de introductie commissie van mij studentenvereniging en heeft het dus een tijdje heel druk. Niet alleen qua tijd, maar mentaal gaat er voor hem ook veel energie en tijd in zitten. Dus alone-time en echt contact met elkaar hebben zit er sinds vorige week donderdag niet in.

Daar heb ik me opzich wel op in kunnen stellen, aangezien dit al een tijdje bekend is. Elk contact dat ik nu wel ga hebben is een meevaller, dus de afgelopen week was nog niet zo erg. Ik stort me op andere dingen, ging naar Lowlands en vermaak me wel dus dan mis ik hem wel minder. Toch blijft het kut, omdat ik hem toch wel mis en daar ga ik vaak erg raar van denken.

Opeens komt er dan weer een klein stemmetje in mijn hoofd die zegt dat ik op mijn hoede moet zijn. Al die nieuwe eerstejaars, wat nou als de meisjes daarvan op hem vallen? Dat eentje dingen in hem ziet die ik ook zie en hem gaat versieren. In eerste instantie denk ik dat hij het niet door gaat hebben, maar wat nou als hij dat meisje ook leuk gaat vinden, leuker dan mij? Het is bij mij gelukt, dus waarom niet bij een ander?

Zoals je al merkt kan ik mezelf aardig goed gek maken… Ik weet het zelf ook wel, toch blijft het in mijn hoofd spoken. Ik ben niet een heel jaloers persoon, maar wel meer bij onbekende/nieuwe mensen.

Morgen ga ik voor het eerst de eerstejaars mensen zien, dus ook mijn vriendje. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan. Ik ben bang dat ik onzekerder word en hem nog meer ga missen. Nog ongeveer een weekje, dan is het weer over en dan is hij weer van mij.

Het moet na 11 maanden nog steeds echt tot me doordringen dat ik echt speciaal voor hem ben en er niet zomaar een ander kan komen. Dat idee dringt langzaam door, maar het is er nog niet genoeg om helemaal zeker van mijn zaak te zijn…